Γεωργάκης Ολύμπιος

Έλληνας αρματολός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης (Λιβάδι, Όλυμπος 1772 – Μονή Σέκου, Μολ­δαβία 1821). Ο Ολύμπιος  – το πραγματικό του επώνυ­μο ήταν Ταρταγκές – καταγόταν (από τη μητέ­ρα του) από τη μεγάλη αρματολική οικογένεια των Λαζαίων και κοντά σ’ αυτούς πολέμησε για πρώτη φορά. Για ένα διάστημα οι Οθωμανοί του παραχώρησαν το αρματολίκι του Ολύμ­που. Αργότερα ήρθε σε ρήξη με τον Αλή πασά των Ιωαννίνων και, μαζί με άλλους οπλαρχη­γούς του Ολύμπου, πέρασε στη Σερβία, όπου ενίσχυσε πρώτα τον Καραγεώργη – με τον ο­ποίο ο Ολύμπιος έγινε και αδελφοποιτός – στον απελευθερωτικό αγώνα των Σέρβων. Στις 19 Ιου­νίου του 1807 ο Ολύμπιος νίκησε ισχυρές τουρκικές δυνάμεις στη μάχη του Στούβικ και αργότερα έλαβε με επιτυχία μέρος στη μάχη της Όστροβα, κάτω από τις διαταγές του Ρώ­σου στρατηγού Κουτούζωφ. Μετά τη μάχη αυ­τή οι Ρώσοι τον παρασημοφόρησαν και τον προήγαγαν στο βαθμό του συνταγματάρχη του ρωσικού στρατού. Στη μάχη της Νεγκοτίνα ο Ολύμπιος πολέμησε μαζί με το Βέλκο Πέτροβιτς· ύ­στερα από το θάνατο του φίλου του Σέρβου βοεβόδα, ο Ολύμπιος παντρεύτηκε τη χήρα του Στάνα, από την οποία απόχτησε τρία παιδιά, τον Αλέ­ξανδρο, το Μιλάνο και την Ευφροσύνη. Η πί­στη του Ολύμπιου ότι η Ρωσία ήταν η πιθανή απελευθερώτρια της Ελλάδας, τον οδήγησε σε ενεργή συμμετοχή στη ρωσοτουρκική σύγκρουση του Βιδινίου και του εξασφάλισε την εμπιστοσύνη του τσάρου Αλέξανδρου, ο οποίος τον παραση­μοφόρησε με το παράσημο της Αγίας Άννας και τον συμπεριέλαβε στη στρατιωτική του α­κολουθία, παίρνοντάς τον μαζί του στο Συνέ­δριο της Βιέννης- εκεί ο Ολύμπιος γνώρισε για πρώτη φορά τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη, με τον οποίο θα συνεργαστεί αργότερα στενά στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας. Στα τέλη του 1816 ή στις αρχές του 1817 ο Ολύμπιος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από το Γεώργιο Λεβέντη, ορί­στηκε ως μέλος των «Δώδεκα Αποστόλων» και ανάλαβε ως τομέα της δράσης του τη Σερβία, όπου πραγματικά παρουσίασε σημαντική δρα­στηριότητα: μύησε τον Καραγεώργη και τον Έλληνα γραμματέα του Ναούμ Καρνάρη (Μάιος 1817) και κατόρθωσε να εξασφαλίσει την επίσημη συμμετοχή του Σέρβου ηγεμόνα στην εκτέλεση κοινών αντιτουρκικών επανα­στατικών ενεργειών Ελλήνων και Σέρβων. Η ελληνοσερβική αυτή συνεργασία ματαιώθηκε μετά τη δολοφονία του Καραγεώργη από το βοεβόδα Βοΐτσα Βουλίτσεβιτς, ύστερα από συνωμοσία του Μίλος Οβρένοβιτς.

Ο ενθουσιασμός του Ολύμπιου για την προε­τοιμαζόμενη ελληνική εξέγερση και η αδημονία του για την αναβαλλόμενη έναρξή της τον πα­ρέσυραν, ύστερα από τις ενέργειες του ανήσυ­χου Παπαφλέσσα, στη σύναψη μυστικής συμ­φωνίας με αυτόν και με τον Ιωάννη Φαρμάκη, για την από κοινού κήρυξη της επανάστασης στη Μολδοβλαχία, στη Ρούμελη και στην Πε­λοπόννησο. Η εκτέλεση της συμφωνίας αυτής αποτράπηκε έγκαιρα, ύστερα από παρέμβαση της Φιλικής Εταιρείας (Αναγνωστόπουλος).

Με την έναρξη της επανάστασης στο Ιάσι, ο Ολύμπιος διορίζεται από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη αρχηγός των ατάκτων και λίγο αργότερα γενι­κός διοικητής των επαναστατικών δυνάμεων του Δραγατσανίου. Μετά την αποτυχία του κι­νήματος ο Ολύμπιος ανάλαβε να οδηγήσει τον Υψη­λάντη στα αυστριακά σύνορα και αργότερα να απασχολήσει, με άτακτο πόλεμο, τουρκικές δυ­νάμεις στα βόρεια της Μολδοβλαχίας. Μαζί με το συμπατριώτη του (από το Βλάτσι της Δ. Μα­κεδονίας) Ιωάννη Φαρμάκη και 250 περίπου ιε­ρολοχίτες και με άλλους οπλαρχηγούς, απο­σύρθηκε στα Καρπάθια και, ύστερα από περιπε­τειώδεις καταδιώξεις, οχυρώθηκε στη μονή Σέ­κου, στο Νεάμτς της Μολδαβίας, όπου, αφού αμύνθηκε απεγνωσμένα, έβαλε φωτιά στην πυριταδαποθήκη και ανατινάχτηκε, μαζί με εφτά ακόμα συντρόφους του, στον αέρα, στις 23 Σε­πτεμβρίου 1821.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *