ηλίανθος ο ετήσιος

 

ηλίανθοςήλιος (helianthus annus).

Επιστημονική ονομασία του φυτού είναι ηλίανθος ο ετήσιος. Πρόκειται για μονοετές φυτό της οικογένειας των δικοτυληδόνων Συνθέτων. Κατάγεται από την Κεντρική Αμερική, αλλά διαδόθηκε και καλλιεργείται σε διάφορες χώρες κυρίως για τον εδώδιμο καρπό του, τον ηλιόσπορο, το γνωστό σπόρο που τρώνε οι παπαγάλοι. Ο ηλιόσπορος χρησιμοποιείται για την εξαγωγή του ελαίου που περιέχει. Εξάλλου στη Β. Αμερική ο ηλίανθος διαδίδεται όλο και περισσότερο ως φυτό χορτονομής. Έχει στέλεχος ισχυρό, συνήθως απλό, σπάνια διακλαδιζόμενο. Φτάνει ύψος ως 3 μ. και έχει φύλλα τραχιά, ωοειδή, τα κατώτερα καρδιοειδή, οδοντωτά. Ανθοταξία κεφάλιο, διαμέτρου 15-35 εκ. Τα εξωτερικά γλωσσοειδή ανθίδια είναι κίτρινα, άγονα και τα εσωτερικά καστανόμαυρα γόνιμα. Οι καρποί είναι αχαίνια επιμήκη, ωοειδή, με φλοιό αποξυλωμένο και ψύχα ελαιούχο, επενδυμένη με μια μεμβράνη. Πιστεύεται ότι τα κεφάλια του ηλίανθου στρέφονται ανάλογα με τη διαδρομή του Ήλιου στο στερέωμα. Στην πραγματικότητα παίρνουν μια ορισμένη θέση, στραμμένα προς την κατεύθυνση από όπου έρχεται το πιο έντονο φως. Ο ηλίανθος είναι χρήσιμος και για την κατασκευή χαρτιού πολυτελείας και κλωστικών ινών, που συγκρίνονται με το μετάξι. Σε ορισμένες περιοχές χρησιμοποιείται και σαν καύσιμη ύλη.

Οικονομία. Η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα είναι η Ρωσία με τα 2/3 της παγκόσμιας παραγωγής. Ακολουθούν σε αρκετή απόσταση η Αργεντινή (12% της παγκόσμιας παραγωγής), η Ρουμανία (6,6%), Βουλγαρία (4,4%), Τουρκία (2%), Ουγγαρία (1,9%), Γιουγκοσλαβία (1,8%), Ουρουγουάη (1,6%), Νοτιοαφρικανική Ένωση (1,6%), Χιλή (1,2%), Αλγερία και Μαρόκο. Στην Ελλάδα καλλιεργείται αλλά όχι «μεγάλες εκτάσεις».

Η καλλιέργεια του ηλίανθου για εξαγωγή ελαίου από τα σπέρματα άρχισε περί το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα στη ρωσική επαρχία του Βορονέζ, απ’ όπου διαδόθηκε στις άλλες περιοχές της Ρωσίας, στην παραδουνάβια Ευρώπη, στη Βαλκανική και στον υπόλοιπο κόσμο. Καλλιεργείται εύκολα, αναπτύσσεται γρήγορα και ευδοκιμεί σε όλα σχεδόν τα εδάφη. Η παραγωγή που μόλις πλησίαζε τους 100.000 τόνους στις αρχές του Α’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν οι καλλιέργειες ήταν περιορισμένες στα όρια της Ρωσίας (κυρίως στις επαρχίες Βορονέζ, Σαράτωφ και Κιρκαυκασίας) ξεπέρασε κατά πολύ τα αρχικά επίπεδα.

Οι κυριότερες χώρες εξαγωγής του σπορέλαιου του ηλίανθου είναι οι χώρες της Ν. Αμερικής και ειδικότερα η Αργεντινή και η Ουρουγουάη.


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *