Ιωάννης Κολοκοτρώνης

Γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (1805- 1868). Λεγόταν και Γενναίος, για τη γενναιότη­τα που έδειξε στον Αγώνα. Πριν από την έκρη­ξη της Επανάστασης υπηρετούσε σαν μούτσος στα πλοία και ουδέποτε φοίτησε σε σχολείο. Με την αρχή του Αγώνα κατατάχθηκε στο σώ­μα του πατέρα του, στο πλευρό του οποίου πο­λέμησε στην πολιορκία της Τρίπολης. Εκεί, αν και πολύ νέος και μικρόσωμος, κατόρθωσε να αιχμαλωτίσει ένα γιγαντόσωμο Άραβα και από τότε επικράτησε η προσωνυμία που του δόθηκε «Γενναίος». Αργότερα πήρε μέρος στις πολιορ­κίες της Κορίνθου και Πάτρας. Επικεφαλής δι­κού του σώματος πολέμησε στη Δυτική Ελλά­δα καθώς και στις επιχειρήσεις στα Δερβενά­κια, Ναύπλιο και Ακροκόρινθο. Την περίοδο των εμφυλίων σπαραγμών είχε την ίδια τύχη με τον πατέρα του. Μετά τους εμφύλιους πολέ­μους πολέμησε εναντίον των Αιγυπτίων στην Πολιανή, Τραμπάλα, Τρίκορφα, Δαβιά, Διάσε­λο και Βέρροια του Βασσαρά. Το 1827 κάτω α­πό τις διαταγές του Γ. Καραϊσκάκη, επικεφα­λής Πελοποννησιακού σώματος, πήρε μέρος στις τελευταίες μάχες στην Αττική. Ο Ζαΐμης τον αποκάλεσε «μουρλογενναίο», εξαιτίας των παράτολμων ενεργειών του κατά τη διάρκεια του Αγώνα. Θεωρούνταν από τους σύγχρονούς του σαν δίκαιος, ολιγαρκής και υπερήφανος, αλλά υστερούσε κατά πολύ σε σύγκριση με τον πατέρα του, σε πολιτική ικανότητα. Στενός συ­νεργάτης του Καποδίστρια, παράμεινε στο στράτευμα και πήρε μέρος στην πολιορκία της Ναυπάκτου. Το 1830 έγινε συνταγματάρχης. Μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη, αναμείχθη­κε στις εσωτερικές διαμάχες και, κατά την πε­ρίοδο της “Αντιβασιλείας, όταν φυλακίστηκε ο πατέρας του, είχε κι αυτός την ίδια τύχη. Επί Όθωνα διορίστηκε υπασπιστής του βασιλιά και έγινε υποστράτηγος. Βαθιά συντηρητικός κα­θώς ήταν, απείχε από τα γεγονότα της μεταπολίτευσης του 1843, αλλά θέλοντας να εξυπηρε­τήσει τον Όθωνα αναμείχθηκε στην πολιτική. Διορίστηκε γερουσιαστής, χωρίς όμως να πάψει να υπηρετεί στο στρατό, και προσωπική του επιτυχία ήταν η αναίμακτη καταστολή της στάσης του Παπουλάκη και, αργότερα η κατά­πνιξη της ανταρσίας του 1862 στο Ναύπλιο. Όταν ο Όθων αναγκάστηκε να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, ο Γενναίος ανάλαβε την πρωθυπουργία το Μάιο του 1862. Μετριο­παθής πολιτικός όπως ήταν, αρνήθηκε να συλ­λάβει όσους συνωμοτούσαν εναντίον του θρό­νου και να καταπνίξει την αντιοθωνική ανταρ­σία με τα όπλα. Με την έκρηξη της επανάστα­σης του Οκτωβρίου του 1862, ανατράπηκε η κυβέρνηση και ο Κολοκοτρώνης αναγκάστηκε να καταφύγει στο εξωτερικό, απ’ όπου γύρισε οριστικά το Φε­βρουάριο το 1863. Από τότε αποσύρθηκε από την πολιτική. Επί Γεωργίου Α’ δέχτηκε να εκπροσωπήσει το βασιλιά στους γάμους του διάδοχου της Ρωσίας (1866). Πέθανε από ανία­τη ασθένεια στις 23 Μαΐου του 1868. Έγραψε τα Ελληνικά υπομνήματα και τα Απομνημονεύ­ματα, τα οποία αναφέρονται στην περίοδο, από τις παραμονές της Επανάστασης ως το 1862.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.