Το κανονάκι

Πρόκειται για το όργανο που ήταν γνωστό από την αρχαιότητα με την ονομασία ψαλτήριον (ψάλλω αγγίζω, παίζω μουσικό όργανο με τα δάχτυλα). Ωστόσο, δεν υπάρχουν εικονογραφικές μαρτυρίες, αν και υπάρχει πλήθος γραπτών πηγών (Αριστοτέλης, Θεόφραστος κλπ.). Από τους βυζαντινούς χρόνους όμως, εκτός από τα χειρόγραφα, έχουν σωθεί άπειρες τοιχογραφίες όπου παρουσιάζεται το ψαλτήριο. Η σημερινή του ονομασία κανονάκι προέρχεται από την αραβική κανούν, δάνειο από την αρχαία ελληνική κανών (νόμος, διάταξη). Ο. κανών ήταν το μονόχορδο όργανο που χρησίμευε για τη μέτρηση των διαστημάτων. Το κανονάκι αντικατέστησε το ψαλτήριο μετά την εξάπλωση του Ισλάμ και την επαφή των Αράβων με τους λαούς της Ευρώπης.

Το κανονάκι παίζεται κρατημένο συνήθως στα πόδια του οργανοπαίκτη με δύο πένες ή νύχια, όπως επίσης λέγονται, που προσαρμόζονται στους δείκτες των δυο χεριών με μεταλλικές δαχτυλήθρες, παλαιότερα ασημένιες ή χρυσές. Οι πένες (πλαστικές σήμερα) κατασκευάζονταν συνήθως από χελωνόστρακο (ταρταρούγα) ή από κέρατο βοδιού. Αυτό το πετούσαν στη φωτιά, άνοιγε και έβγαζε λεπτές φλούδες -καπλαμάδες-, από τις οποίες έφτιαχναν νύχια για το κανονάκι και πένες για το ούτι. Με τα δυο αυτά τεχνητά, στην ουσία, νύχια, ο εκτελεστής «τσιμπάει» (νύσσει) τις χορδές και έτσι παράγεται ο ήχος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *